TANTAL [łac.], Ta, tantalum, pierwiastek chem. o liczbie atom. 73, masie atom. 180,9479; należy do grupy wanadowców; metal szary, twardy, ciągliwy, trudno topliwy; temp. topn. 2996C, temp. wrz. 5425 100C, gęstość 16,65 g/cm3; odporny na działanie czynników atmosf., kwasów (prócz fluorowodorowego) i zasad; w związkach występuje gł. na V (w mniej trwałych także na IV, III i II) stopniu utlenienia; w podwyższonej temperaturze reaguje z tlenem, azotem, wodorem, węglem; znane są też jego związki koordynacyjne. Występuje w przyrodzie razem z niobem, gł. w kolumbicie; stosowany jako dodatek stopowy do niektórych żarowytrzymałych stopów niklu, kobaltu, niobu i tytanu. Tantal technicznie czysty i jego stopy (tantalu stopy) są wykorzystywane do budowy elementów aparatury chem. (zwł. do produkcji kwasów: solnego, siarkowego, azotowego) oraz jako żarowytrzymałe tworzywa konstrukcyjne; z tantalu wykonuje się elementy zastępujące ubytki kostne. Węglik tantalu TaC jest składnikiem niektórych narzędziowych węglików spiekanych. Tlenek tantalu(V), Ta2O5, jest stosowany do produkcji szkieł opt. i warstw elektroluminescencyjnych. Tantal odkrył 1802 A.G. Ekeberg

 praktyka w stanach - Wanny z hydromasażem - Dzwonki polifoniczne