TAL [gr.], Tl, thallium, pierwiastek chem. o liczbie atom. 81, masie atom. 204,383; należy do grupy borowców; szary, b. miękki, kowalny metal; temp. topn. 303,5C, temp. wrz. ok. 1457C, gęstość 11,85 g/cm3; aktywny chemicznie; w powietrzu utlenia się, w obecności tlenu rozkłada wodę, roztwarza się w kwasach; w związkach występuje na III i I (związki trwalsze) stopniu utlenienia; tworzy m.in.: siarczan Tl2SO4, węglan Tl2CO3, siarczek Tl2S, tlenki Tl2O i Tl 2O3, halogenki, np. TlCl; tal i wszystkie jego rozp. sole są trujące. W przyrodzie występuje rzadko, zwykle jako domieszka rud siarczkowych innych pierwiastków (gł. galeny, a także sfalerytu, pirytu i in.). Metaliczny tal jest rzadko stosowany, jest składnikiem niektórych stopów łożyskowych, w postaci amalgamatu służy do wypełniania termometrów niskotemperaturowych. Związki talu są stosowane w komórkach fotoelektr. (siarczek), detektorach podczerwieni (halogenki), jako składniki ceram. nadprzewodników wysokotemperaturowych i szkieł opt. (tlenki) oraz do sygnalizacji świetlnej (barwienie płomienia na zielono); związki taloorg. stosuje się w syntezie org.; związki talu bywają też skłądnikami środków gryzoniobójczych. Tal odkrył 1861 W. Crookes.

 bramka darmowa - Nieruchomości Szczecin - Pleszewskie Kotły