TERAPIA RODZINNA, terapia rodzin, postępowanie leczn. polegające na podejmowaniu prób modyfikacji układu rodzinnego w taki sposób, by nie wyzwalał on, nie nasilał lub nie utrwalał zaburzeń psych. u swych członków; terapia rodzinna może być prowadzona w ramach różnych orientacji teoret.: psychoanalit., behawioralno-poznawczej, fenomenologiczno-egzystencjalnej, systemowej (psychoterapia). W terapii systemowej, opartej na ogólnej teorii systemów, zakłada się, że rodzina stanowi system otwarty, który nie jest prostą sumą swoich elementów składowych; wszyscy członkowie rodziny pozostają we wzajemnych interakcjach; system jest utrzymywany w homeostatycznej równowadze dzięki sprzężeniu zwrotnemu; przyczynowość ma charakter cyrkularny, nie zaś liniowy. W koncepcji tej patologię przypisuje się wzajemnym relacjom, a nie procesom wewnątrzpsych. poszczególnych osób, objawy jednostki traktując jedynie jako wskaźnik zaburzeń w systemie; terapii podlega więc rodzina jako całość, a nie poszczególni jej członkowie, a celem terapii jest zmiana zaburzonych wzorów interakcji. Twórcy i czołowi przedstawiciele terapii rodzinnej: N. Ackerman (pionier terapii rodzinnej, inspiracja psychoanalit.), C.A. Whitaker, V. Satir, W. Kempler (podejście fenomenologiczno-egzystencjalne), R.B. Stuart, R.P. Liberman, N.S. Jacobson (terapia rodzinna behawioralna), G. Bateson, D.D. Jackson, J. Weakland, P. Watzlawick, J. Haley, S. Minuchin, M. Selvini-Palazzoli (terapia systemowa).

 strugarki czterostronne - jeep wrangler 4x4 nagrody - ogłoszenia matrymonialne extra lepiej randki org.